Η Ομάδα Λόγου της Δανειστικής Βιβλιοθήκης του Π.Σ Εξαμιλίων έχει την τιμή να συνομιλεί με τον συγγραφέα Σπύρο Πετρουλάκη, τον οποίο ευχαριστούμε θερμά που παρά τον περιορισμένο του χρόνο λόγω των παρουσιάσεων του νέου του βιβλίου, κατάφερε να ξεκλέψει κάποιες στιγμές και να απαντήσει στο ερωτηματολόγιο μας.
Η συνομιλία αυτή είναι προπομπός της παρουσίασης βιβλίου που έχει οριστεί σε συνεργασία με το βιβλιοπωλείο ΚΟΥΚΙΔΑ για τις 11 Ιουνίου και ώρα 19:00 στο Πνευματικό Κέντρο Εξαμιλίων. Μέσω αυτής της συνέντευξης σας προσκαλούμε να ‘ρθειτε στο χώρο της Βιβλιοθήκης μας και να γνωρίσετε το νέο βιβλίο του Σπύρου Πετρουλάκη, την ΑΜΑΛΙΑ, καθώς και τον ίδιο τον συγγραφέα. Όλα αυτά βέβαια στις 11 Ιουνίου!
Τώρα ας διαβάσουμε την συνέντευξη που ακολουθεί και ας έρθουμε λίγο πιο κοντά στην ΑΜΑΛΙΑ και στον δημιουργό της...
Δήμητρα Κωλέτη: Στην «Αμαλία» υπάρχουν σκηνές στις οποίες παιδιά αντιμετωπίζουν σκληρές και βίαιες καταστάσεις. Ως γονιός πώς διαχειρίζεστε τα συναισθήματα που σας γεννά η γραφή τέτοιων σκηνών;
Ουσιαστικά μου είναι πολύ δύσκολο σαν άνθρωπος να αντιμετωπίσω τη βία και τα αρνητικά συναισθήματα που μου γεννά. Πάντα μου ήταν δύσκολο. Ωστόσο τη βία με όλες της τις μορφές την απαντάμε καθημερινά ολούθε. Στον δρόμο, στα σχολεία, στο διπλανό σπίτι, στο δικό μας! Είναι ένα φαινόμενο τραγικά συχνό και αν από καλή τύχη δεν το έχεις μπροστά σου, εσύ ο ίδιος, αρκεί απλά να ανοίξεις την τηλεόραση σου.
Δήμητρα Κωλέτη: Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή στην συγγραφή της ΑΜΑΛΙΑΣ; Και πώς ξεπεράστηκε;
Η δυσκολότερη στιγμή κατά την συγγραφή της Αμαλίας ήταν η συλλογή των στοιχείων. Στο τέλος του βιβλίου καταγράφω μια μεγάλη βιβλιογραφία στην οποία έχω ανατρέξει έτσι ώστε να καταλήξω στο ποια από αυτά τα στοιχεία θα χρησιμοποιήσω. Και λέω ότι είναι η δυσκολότερη στιγμή διότι ενώ είχα τεράστια δίψα για να ξεκινήσω το βιβλίο μου, το άφηνα να με περιμένει ώσπου να έχω προετοιμαστεί ανάλογα κι έτσι απερίσπαστος να αρχίσω να γράφω.
Αφροδίτη Δρίτσουλα: Δηλώσατε κάπου ότι όταν αναφέρατε στη σύντροφο σας το θέμα που διαπραγματεύεται το βιβλίο, εκείνη ήταν πολύ αρνητική. Πώς καταφέρατε να μην επηρεαστείτε από την άποψή της και συνεχίσατε τελικά στη γραφή του;
Εδώ είναι το αστείο της υπόθεσης. Στην πραγματικότητα δεν ήταν αρνητική για το τι θα γράψω. Μου έχει μεγάλη εμπιστοσύνη και ξέρει ότι με ότι καταπιάνομαι θα κάνω τα πάντα ώστε το αποτέλεσμα να είναι τουλάχιστον ικανοποιητικό. Δίνω ψυχή και σώμα όταν κάτσω να γράψω ένα βιβλίο. Δίνω τα πάντα εκεί. Αυτό που δεν μπορώ να κάνω με ευκολία, είναι η ικανότητα να περιγράψω σε κάποιον τι περιέχει μέσα το βιβλίο μου και πως ξετυλίγεται η ιστορία. Εκεί ξυπνάει η δυσλεξία την οποία κουβαλώ από τα παιδικά μου χρόνια και τα κάνω μαντάρα. Όσα της ιστόρισα με την αφήγηση λοιπόν δεν της άρεσαν. Γι’ αυτό έκατσα μπροστά στον υπολογιστή μου και στα χαρτιά μου και έκανα αυτό που αγαπώ να κάνω. Να γράφω, παρά να μιλώ. Άλλωστε αν δείτε το βιβλίο αυτό είναι αφιερωμένο σε εκείνην, στη Μέμη, η οποία πίστεψε και αγάπησε την Αμαλία από την πρώτη στιγμή… ή μάλλον από τη δεύτερη 😊
Αφροδίτη Δρίτσουλα: Με ποιο κριτήριο επιλέγετε τα μέρη που διαδραματίζεται η υπόθεση του εκάστοτε βιβλίου σας;
